Margriet Teders - de vrouw die streed voor eenieders toekomst

Margriet, een vrouw die door zoveel mensen gezien werd in haar leven. Zij leek overal te zijn, met haar gevatte slogans op zelf beschreven karton, hangend om haar nek. Zij overleed op 13 februari 2018, vijf dagen voor haar 92e verjaardag. Precies een jaar later worden vandaag 101 olijfbomen aangeplant in de Margriet Teders-boomgaard in Palestina, om het leven en de strijd van Margriet blijvend te gedenken en te eren.

Kennen

Annelinde en Margriet

Mensen die zich inzetten voor rechtvaardigheid en gelijkwaardigheid kennen elkaar als activisten, strijders voor een betere wereld, maar weten vaak minder van elkaars privé-leven. Daarom gingen we in gesprek met Annelinde. Samen met Josje en een aantal mensen die dichtbij haar stonden, heeft zij Margriet verzorgd in de laatste periode van haar leven.

Josje en Margriet ontmoette elkaar in de jaren 70 tijdens Kreatief Kamp – tegenwoordig Buitenkunst. Daaruit vloeide een lange vriendschap. Annelinde kwam in beeld toen zij een relatie kreeg met de zoon van Josje. Rond het 80ste levensjaar vroeg Margriet, Annelinde of zij haar executeur wilde zijn op het moment dat ze zou komen te overlijden.

In die laatste fase van het leven van Margriet vroeg Annelinde haar een overzicht van haar leven te geven. Margriet vond dat enorm lastig: “Hoe moet ik dat doen, 91 jaar op 1 of 2 A4-tjes. Ik heb het gevoel dat ik een heleboel levens heb geleefd.”. Margriet had vrede met haar gaan “Ik zou nog honderd jaar willen leven, ik heb nog zoveel plannen, maar mijn lijf kan niet meer.”.

Toewijding

De toewijding voor de Palestijnse zaak begon al in 1966. Haar nicht werkte in een Kibboets, dat zelfde jaar ging een vriendin van haar naar Jeruzalem. Beiden moesten het land verlaten tijdens de oorlog in 1967 maar keerden terug naar hun geliefden. Voor haar nicht veranderde niets omdat zij een relatie had met een joodse Amerikaan. In tegenstelling tot haar vriendin die verliefd was op een Palestijnse man. Haar leven veranderde volledig. De Palestijnse zaak won haar sympathie: Margriet vond het niet eerlijk dat de twee verhalen zo verschillend waren.

Dit verschil en het onrecht dat ze zelf had meegemaakt in de Tweede Wereldoorlog. Ze was 16 jaar oud en was verantwoordelijk voor voedsel en hout. Ze riskeerde haar leven, op zoek naar een schuilplaats toen Duitse vliegtuigen overvlogen. Vrijheid en haar geloof in rechtvaardigheid werden vanaf toen in hoofdletters in haar woordenboek geschreven. Dat was wat zij wilde, voor iedereen. Vooral voor mensen die onderdrukt worden.

Samen strijden

Tijdens demonstraties op De Dam werd Margriet vaak uitgemaakt voor antisemiet. Iedereen die zich inzet voor de vrijheid van de Palestijnen, wordt al snel uitgemaakt voor een antisemiet. Van de zotte, want waarom zou de vrijheid van de een de onvrijheid van de ander moeten betekenen. In haar leven hechtte Margriet eraan om samen te strijden met iedereen die een betere wereld voor ogen had, met Joden en Palestijnen, Nederlanders en wie dan ook. Maar wie er ook om haar heen stonden, uiteindelijk stond ze vooral als zichzelf, Margriet, met een bordje om haar nek waar de waarheid duidelijk vanaf spatte.

11739677_1464255510541204_971909749_n.jpg